Bezoek weeshuis Samaria Juli 2007

Verhaal van Martha Thenu.

Martha in het weeshuis

Op 17 juli 2007 ben ik in Surabaya aangekomen, hoofdzakelijk om het weeshuis Samaria te bezoeken. Om met eigen ogen te zien hoe de kinderen wonen en leven in het tehuis. Daarnaast zou ik met het bestuur van het weeshuis overleggen over een samenwerkingsovereenkomst met Stichting Satuhati Nederland. Satuhati zal dan als vertegenwoordiger van Samaria buiten Indonesië optreden en het weeshuis ondersteunen in het verwerven van fondsen. Als derde doel ga ik een inventarisatie maken van de benodigdheden in het tehuis voor de sponsors en donateurs van Stichting Satuhati.

Op woensdag 18 Juli 2007 heb ik het weeshuis bezocht en kan ik zien en beleven hoe de 17 kinderen in de leeftijd van 2 tot 16 jaar wonen en leven met de weesvader en moeder. Mijn eerste gedachte was: "Wat kan ik voor deze kinderen betekenen?". Al deze kinderen hebben hun ouders verloren tijdens de oorlog in de Molukken.

Toen ik de kinderen voor het eerst ontmoette, was het alsof het mijn eigen kinderen of kleinkinderen waren. Dit gevoel heb ik, omdat mijn kleinkinderen van de zelfde leeftijd zijn. De kinderen werden eerst aan ons voorgesteld, daarna zongen ze een Indonesisch gospellied. Ik word ontroerd op dat moment, Het gaat je niet in je koude kleren zitten als je hen zo ziet. De kinderen hebben een trauma opgelopen en zijn uit hun vertrouwde omgeving weggehaald. Wat ik mij afvraag is hoe hun leven en toekomst eruit zou zien als ze dit tehuis niet hadden.

Het weeshuis zelf is niet erg groot. In de woonkamer bevinden zich niet genoeg stoelen of banken voor de kinderen om te zitten, De kinderen zijn genoodzaakt om op de grond te zitten als ze met zijn allen bijeenkomen. Er zijn 3 slaapkamers voor de kinderen en gezien het aantal kinderen is dit te weinig. De meisjes zijn verdeeld over twee slaapkamers waarbij zes meisjes op een slaapkamer slapen van 12 m2.

Iedere dag om 6.00 uur staan de kinderen op om te bidden en te ontbijten. Ze ruimen dan met z'n allen op en de meeste kinderen gaan naar school. Alleen de jongste kinderen blijven thuis. Een aantal dagen per week helpen de kinderen mee in de wasserette om extra geld te verdienen. Wat het eten betreft lijkt er genoeg te zijn. Niet alleen rijst maar ook groenten en vis. De porties zijn erg klein en het is allemaal niet zo erg hygiënisch als bij ons. Alle maaltijden worden genuttig in de keuken. Eerst gaan de jonge kinderen eten, daarna zijn de oudere kinderen aan de beurt. De kinderen kunnen niet gezamenlijk eten vanwege gebrek aan ruimte en zitplaatsen.

Fotoverslag van het bezoek aan het weeshuis

Samuel is een echte vader die de kinderen een veilig en een warm thuis biedt, maar tegelijkertijd ook met strenge hand leiding geeft aan het tehuis. Eggie is een hele sterke en inspirerende vrouw die de kinderen op moeilijke momenten liefdevol bijstaat, naast het feit dat ze een moeder is van 18 kinderen is ze ook actief voor de plaatselijk kerkgemeenschap. Ik was erg onder de indruk van haar energie en vriendelijkheid.

Helaas heb ik geen geld meegebracht om de matrassen te vernieuwen die oud en onhygiënisch zijn. De keuken kan ook een koelkast erbij gebruiken als je voor 24 personen voedsel tegen bederf wil beschermen en voor de toiletten is een goede waterafvoer noodzakelijk.

Naast alle dagelijkse beslommeringen, kreeg ik alle kansen om leuke dingen met de kinderen te gaan doen. Verder hielp ik veel mee in de huishouding. Ik ging mee boodschappen doen en kookte ook heel erg gezellig met de oudere kinderen erbij. Ze zijn ontzettend afhankelijk van donaties en liefdadigheid.

De belangrijkste taak tijdens mijn verblijf was het opzetten van een database voor Stichting Satuhati Nederland. Samen met Samuel en Eggie hebben we de huidige status van elk kind uitgewerkt. Alle foto's zien er fantastisch uit. Verder heb ik ze ook geholpen met het schilderen van de buitenplaats in een prachtige lichtgroene kleur, tekeningen met de kinderen gemaakt en hun slaapkamers een kleurtje gegeven.

Ik besefte dat alle kinderen in het weeshuis een verhaal hebben over hun tocht naar het weeshuis. Hoewel er door de kinderen in het weeshuis nauwelijks over gevoelens wordt gepraat, zag ik dat een aantal kinderen zeer geraakt waren door het onrecht dat hen wordt aangedaan. We gingen met een groepje bij elkaar zitten en ik gaf de jongens en meisjes gelegenheid zich te uiten door naar hen te luisteren. Mensen beseffen zich waarschijnlijk onvoldoende wat de gevolgen zijn van traumatische ervaringen die kinderen meemaken door oorlog en geweld. Ik moet eerlijk zeggen dat dit bij mij in het begin ook het geval was. Later kwam ik erachter dat aandacht geven en luisteren, een extra knuffel, een kus, een gevoel van geborgenheid geven juist heel belangrijk is.

De kinderen in Samaria hebben een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten. Met de jongste kinderen sporten, eten, spelen en knutselen was één en al plezier. Met de grote kinderen had ik soms emotionele gesprekken over hun belevenissen tijdens de geweldadigheden in de oorlog.

Ik heb ze op een dag uitgenodigd voor een uitje. Ik heb kleding voor ze gekocht en daarna gingen we met z'n allen een ijsje eten. Tot slot heb ik de kinderen getrakteerd op een etentje. Dit was echt een feest voor ze, want het was de eerste keer sinds hun verblijf in het weeshuis dat ze uit eten gingen.

Verder heeft het bestuur van het weeshuis en Stichting Satuhati Nederland een overeenkomst gesloten dat Stichting Satuhati als vertegenwoordiger van het weeshuis buiten Indonesië mag optreden om het weeshuis te ondersteunen in het verwerven van fondsen en donateurs om het werk mogelijk te maken.

Dan komt het afscheid: op maandag ga ik voor de laatste keer naar het weeshuis. Na het eten werden alle kinderen bij elkaar geroepen en één voor één namen ze afscheid. Ik kreeg dikke zoenen van de meiden en van de jongens een ferme hand. Dit was wel heel emotioneel, de traantjes probeerde ik te verbergen. Toen gingen wij allemaal naar buiten en werd ik uitgezwaaid.

Ik heb een ervaring opgedaan die me altijd bij zal blijven en die ik altijd bij me zal dragen, zowel in mijn werk als in mijn dagelijks leven.

Martha Thenu